Przeszczepienie komórek macierzystych nerki może poprawić fenotyp mysiego modelu rdzeniowego zaniku mięśni ad 6

Endogenne neurony ruchowe LCM zidentyfikowano przez ekspresję ChAT i negatywności dla GFP, przy czym ta ostatnia była wyrażana tylko w komórkach dawcy. Różnice w poziomie ekspresji genu przedstawiono jako stosunki średnich wartości pomiędzy nieleczonymi myszami SMA i WT; traktowane myszy SMA i WT; i traktowane SMA i nieleczone myszy SMA. Ustalając znaczący poziom odcięcia do 2,3-krotnej zmiany i wyłączając geny o niskim poziomie ekspresji, wykryliśmy 42 geny, które wykazywały zróżnicowane poziomy ekspresji w neuronach ruchowych nieleczonych myszy SMA w porównaniu z myszami WT (Tabela uzupełniająca 1) i 31 takich genów w neuronach ruchowych leczonych w porównaniu z nieleczonymi myszami SMA (dodatkowa tabela 2). Przy poziomie odcięcia wynoszącym 1,9-krotną zmianę, 165 (neurony ruchowe myszy nieleczonych SMA w porównaniu z myszami WT) i 137 (neuronów ruchowych myszy leczonych w porównaniu do myszy nieleczonych SMA) wykazywały zmienne poziomy ekspresji. Hierarchiczne analizy skupień wyraźnie rozróżniły profile ekspresji 3 warunków eksperymentalnych (dodatkowe rysunki 7 i 8). Co ciekawe, neurony ruchowe ekstrahowane z myszy SMA wykazywały znaczący wzrost ekspresji genów zaangażowanych w kompleks splicoskomiczny i splicing przed-mRNA i przetwarzanie RNA rybosomalnego (Tabela dodatkowa 3). Trzydzieści cztery z tych genów uległy zwiększeniu, a 16 uległo zmniejszeniu. Te rozregulowane geny należą do rodziny białek helikazy RNA typu DEAD-box, białek wiążących RNA, rodziny czynników poprzedzających mRNA, małej rodziny nukleonukleoprotein jądrowych, heterogenicznej rodziny nukleonukleoprotein jądrowych i grupy czynników splicingowych. Traktowane myszy nadal wykazywały rozregulowanie genów związanych z metabolizmem RNA, chociaż z tendencją do profilu typu dzikiego (Tabela dodatkowa 3). Uregulowane w górę geny neuronów ruchowych SMA obejmowały te kodujące białka zaangażowane w regulację transkrypcji, kontrolę cyklu komórkowego, zwijanie białka (tj. Hsbp1) i organizację cytoszkieletu. Wykryliśmy 4-krotny wzrost ekspresji genu 1A inhibitora kinazy zależnej od cykliny (Cdkn1a), który koduje białko zaangażowane w zatrzymanie wzrostu komórek (p21). Oprócz zmian w tych kategoriach genów obserwowaliśmy zmniejszenie ekspresji genów związane z transkrypcją, transportem i wiązaniem aktyny w neuronach ruchowych SMA. Sugerowano, że defekt SMN powoduje redukcję białka p-aktyny i mRNA, co skutkuje zmniejszeniem długości i stożków wzrostu aksonu. Zaobserwowaliśmy rozregulowanie genów kodujących białka zaangażowane w wiązanie aktyny: podwyższenie poziomu koactozyno-podobnej 1, wicyny 2 i tymozyny 10 beta oraz obniżenie regulacji aniliny i rodziny 13 substancji czynnej z substancji rozpuszczonej 3. Poprzez porównanie profili leczonych i nieleczonych SMA neurony ruchowe, zaobserwowaliśmy trend w kierunku profilu WT po transplantacji NSC, nie tylko w genach związanych z metabolizmem RNA, ale także w innych genach (Tabela dodatkowa 2). Jednakże podgrupa genów ulegała ekspresji różnicowej w leczonych w porównaniu z nieleczonymi myszami SMA, z różnicami niezwiązanymi ze wzorem WT. Te geny należą do rodziny genów. Wczesnej odpowiedzi. i może reprezentować odpowiedź neuronów ruchowych na ekspozycję czynników wzrostu uwalnianych przez NSC (tabela dodatkowa 2). Aby zweryfikować wiarygodność poziomów ekspresji genów wykrytych za pomocą analizy mikromacierzy, przeprowadziliśmy ilościową analizę RT-PCR w czasie rzeczywistym na niektórych genach będących przedmiotem zainteresowania, które wykazały średnie krotne zmiany poziomów ekspresji, które były kierunkowo podobne do tych określonych przez analizę mikromacierzy. Potwierdzono, że ekspresja Hsbp1 i Cdkn1a była znacząco zwiększona w SMA w porównaniu z myszami WT (nieleczone myszy SMA, Hsbp1: 6,94-krotnie, test t, P = 0,0002, Cdknla: 8,8-krotnie, P = 0,014); jednak poziomy u leczonych myszy SMA wykazywały tendencję w kierunku tych u myszy WT (traktowane myszy SMA, Hsbp1: 2,89-krotnie, leczone w porównaniu z WT, P = 0,02; Cdknla: 5,8-krotnie, P = 0,003) (figura 7). . Wśród zmniejszonych genów Anln był zmniejszony, ale nie znacząco (nieleczony SMA: 0,32-krotnie, leczony SMA: 0,42-krotny, nieleczony SMA versus WT, test t, P = 0,14, leczony SMA versus WT, P = 0,45). Wśród genów, które uległy zwiększeniu w stosunku do leczonych w porównaniu do nieleczonych myszy SMA, potwierdzono zwiększoną ekspresję Dusp1 (leczona SMA: 8,42-krotna, leczona w porównaniu do nieleczonej SMA, P = 0,02, leczona SMA versus WT, P = 0,0007), podczas gdy Socs3 wykazywała trend w kierunku zwiększenia, chociaż nie było znaczące (leczony SMA: 4,63-krotny, leczony w porównaniu do nieleczonego SMA, P = 0,17, leczony SMA w porównaniu z WT, test t, P = 0,16). Ekspresja Egr1 była znacząco podwyższona zarówno u leczonych jak i nieleczonych myszy SMA w porównaniu z myszami WT, z wyższymi poziomami u leczonych zwierząt (leczony SMA: 10,51-krotny, nieleczony SMA: 4,27-krotny, nieleczony SMA versus WT, p = 0,004, leczony SMA versus WT, P = 0,02, leczone wobec nieleczonego SMA, P = 0,07) (Figura 7)
[więcej w: pęknięcie pierścienia włóknistego, licówki porcelanowe cennik, szczepionka na dur brzuszny ]
[podobne: balsam szostakowskiego zastosowanie, coleus forskohlii opinie, chirurgia plastyczna szczecin ]