Receptory adrenergiczne zapobiegają dezadaptacyjnej reakcji serca na przeciążenie ciśnieniowe cd

Spośród 8 myszy ABKO 4 przeżyło co najmniej 3 tygodnie, a 4 zmarło między a 3 tygodniem. Wykazano wyniki echokardiografii z myszy, które przeżyły i umierały w pierwszym tygodniu, i porównano je za pomocą dwuczynnikowej ANOVA. Objętość końcoworozkurczowa (A), objętość końcowa skurczowa (B), frakcja wyrzutowa (C) i gradient ciśnienia (G) zmieniły się znacząco w czasie w obu grupach (podana wartość * P), ale częstość akcji serca (D), udar objętość (E) i pojemność minutowa serca (F) nie uległy zmianie. Nie było znaczących różnic między 2 grupami na dowolne da Heart i wielkość miocytów po TAC. Jednym potencjalnym mechanizmem gorszej rozszerzonej kardiomiopatii w ABKO po TAC był niewystarczający przerost,. lub niewystarczające zwiększenie wielkości serca i miocytów. Uważa się, że zwiększony rozmiar jest odpowiedzią adaptacyjną na zwiększone obciążenie następcze, a niewystarczający przerost powodujący niewydolność serca obserwuje się w niektórych modelach zwierzęcych iu ludzi (23-25). Jednakże, jak pokazano na Figurze 3A i Tabeli 1, zarówno myszy ABKO, jak i WT miały znaczny przerost po TAC, a ostateczny stosunek masy serca do masy ciała (HW / BW) był taki sam w 2 genotypach. W rzeczywistości, ponieważ wyjściowy HW / BW był mniejszy u myszy ABKO niż w WT (P <0,05, patrz fikcja na Figurze 3A i Tabeli 1), potwierdzając nasz poprzedni raport (1), procentowy wzrost HW / BW był nawet większa w ABKO (179% w ABKO wobec 152% w WT). Obszar przekroju miocytów, wskaźnik wielkości miocytów, odzwierciedlał zmiany w HW / BW (rysunek 3B i tabela 1). Podsumowując, gorsza rozszerzona kardiomiopatia w ABKO nie była spowodowana niewystarczającym wzrostem wielkości serca lub miocytów jako takich. Figura 3 Rozmiar serca i miocytów i zwłóknienie. Pomiary wykonywano 2 tygodnie po TAC lub operacji pozorowanej. (A) Po lewej: Sekcje wieńcowe serca poplamione H & E. Powiększenie, × 25. Po prawej: stosunek masy mokrego serca do masy ciała (HW / BW). (B) Po lewej: Sekcje komorowe barwione aglutyniną z kiełków pszenicy sprzężoną z FITC i Hoechst 33342. Powiększenie, × 400. Po prawej: pole przekroju miocytów od co najmniej 200 miocytów na serce w losowo wybranych polach. (C) Po lewej: odcinki komorowe poplamione szybką zielenią i czerwienią Syriusza na kolagen. Powiększenie, × 400. Z prawej: włóknienie śródmiąższowe jako procent całkowitej powierzchni mikroskopowej z co najmniej 12. 14 pól na serce. Liczby serc są wskazane na słupkach. Zwłóknienie po TAC. Przerostowa odpowiedź na bodziec patologiczny często obejmuje zwiększone zwłóknienie (26). Zwłóknienie wykryte przez czerwone zabarwienie Siriusa dla kolagenu było nieistotne w sercach z pozorowanych myszy ABKO i WT (Tabela 1). W sercach TAC uwidoczniono zwłóknienie śródmiąższowe i zwłóknienie okołonaczyniowe. Śródmiąższowe zwłóknienie w sercu WT po TAC wynosiło 7. 10% powierzchni śródwęcherza LV wolnej ściany (LVFW) i mięśnia brodawkowatego oraz podstawy przegrody międzykomorowej (IVS) i części środkowej (figura 3C i tabela 1), podobnie do ustaleń inne w tym modelu (27). W sercu ABKO TAC, śródmiąższowe zwłóknienie zwiększono do 26% LVFW i IVS, lub 260% do 371% większe niż w sercu TK WT (P <0,05). W sercach ABKO zauważalny był wzrost śródmiąższowych fibroblastów w przekrojach LV z H & E, ale niewiele komórek zapalnych (białe krwinki, dane nie pokazane). Natomiast zwłóknienie okołonaczyniowe w sercach ABKO i WT było takie samo, średnio 25% powierzchni pól mikroskopowych zawierających tętnice wewnątrznaczyniowe o średnicy około 20 .m. W nie obciążonej RV zwłóknienie po TAC było niskie i było takie samo w obu genotypach (tabela 1). Podsumowując, serce ABKO po TAC miało znacząco większe zwłóknienie śródmiąższowe LVFW i IVS niż serce WT, ale zwłóknienie okołogórkowe LV i zwłóknienie śródmiąższowe RV były takie same jak w WT. Generowanie genu płodu po TAC. Przeciążenie ciśnieniowe i inne patologiczne naprężenia zwykle powodują indukcję przerostowego programu genów płodowych, który jest skorelowany z patologiczną przebudową komorową (28). W sercach WT, zgodnie z oczekiwaniami, TAC silnie zwiększał poziomy mRNA genów przedsionkowego czynnika wydzielania krwi (ANF) płodu, ciężkiego łańcucha a-miozyny (. MyHC) i. -Skrójkowej aktyny (SkAct, Figura 4 i Tabela 1). U myszy ABKO, w wyraźnym kontraście, TAC nie indukował. MyHC lub SkAct (P = NS versus pozór, P <0,05 versus WT TAC) i zwiększał ANF znacznie mniej niż w WT (Figura 4 i Tabela 1). Ponadto, w ABKO, TAC miała tendencję do dalszego zmniejszania mRNA dla. MyHC i sarkoplazmatycznej retikulum wapnia ATPazy 2a (SERCA, Figura 4 i Tabela 1). Podsumowując, ABKO zaburzyło odpowiedź transkrypcyjną na przeciążenie ciśnieniowe. Figura 4 Płodowa indukcja genu po TAC [patrz też: brzoskwinie wartości odżywcze, kawa rozpuszczalna skład, operacja ścięgna achillesa ] [patrz też: prostowanie keratynowe cennik, problemy z tarczycą objawy, pęknięcie pierścienia włóknistego ]