Białko zapalne makrofagów 1 jako sygnał kostymulacyjny dla reakcji natychmiastowej nadwrażliwości z udziałem komórek tucznych ad 6

Każdy objaw kliniczny, obejmujący obrzęk spojówek, obrzęk powieki, zaczerwienienie spojówek i łzawienie, został zmniejszony przez leczenie przeciwciałem. (C) Częstotliwość degranulacji mastocytów po prowokacji alergenem również była znacznie zmniejszona (n = 12 na grupę, P <0,05). (D) Rekonspirację późną fazą komórek tucznych oceniono również u myszy WT i po MIP-1. blokada w 24 godziny po prowokacji. Rekrutacja komórek tucznych była znacząco hamowana przez leczenie przeciwciałem (n = 12 na grupę; P <0,05). Continue reading „Białko zapalne makrofagów 1 jako sygnał kostymulacyjny dla reakcji natychmiastowej nadwrażliwości z udziałem komórek tucznych ad 6”

Przewlekłe limfocyty białaczkowe limfocyty B zawierają anormalną kinazę tyrozynową Lyn, przypuszczalnie przyczyniającą się do wadliwej apoptozy ad 7

To odkrycie jest potwierdzone przez traktowanie komórek BLL CLL Dex, CsA i EGCG, które silnie obniżają podstawową aktywność Lyn i zwiększoną apoptozę komórek białaczkowych, co sugeruje, że apoptotyczny efekt tych leków jest mediowany przez obniżenie poziomu Lyn. Nasza hipoteza jest również zgodna z innymi doniesieniami wykazującymi, że aktywacja Lyn w liniach komórek krwiotwórczych (45. 47) lub aktywna nadmierna ekspresja Lyn w komórkach nabłonkowych odgrywa kluczową rolę w zapobieganiu apoptozie komórek (48). Odpowiednio, 3-krotny wzrost apoptotycznych komórek pre-B obserwowano u myszy z niedoborem ekspresji kinaz Src Lyn, Fyn i Blk w porównaniu z myszami typu dzikiego (49). Dane te mogą mieć znaczenie kliniczne, ponieważ identyfikują kinazę Src Lyn jako potencjalny cel dla leków zdolnych do indukowania apoptozy w komórkach białaczkowych B-CLL. Continue reading „Przewlekłe limfocyty białaczkowe limfocyty B zawierają anormalną kinazę tyrozynową Lyn, przypuszczalnie przyczyniającą się do wadliwej apoptozy ad 7”

Hsp104 antagonizuje agregację a-synukleiny i zmniejsza degenerację dopaminergiczną w szczurzym modelu choroby Parkinsona ad 10

Liczenie prowadzono do momentu zniknięcia pars reticulata, co wykluczało jądro zrogowłosenia. Sekcje użyte do kwantyfikacji obejmowały całą substancję czarną od wierzchołka wierzchołka pars compacta z powrotem do ogonowego końca pars reticulata. Co istotne, nie zaobserwowano znaczącej różnicy w szacowanej objętości istoty czarnej przy użyciu zasady Cavalieri lub wielkości ciałek komórkowych zliczonych neuronów w obrębie grup eksperymentalnych (strona bez iniekcji w porównaniu z wtłaczaną) lub między grupami eksperymentalnymi. Aby określić gęstość terminali TH-IR, włókna prążkowia wybarwiono na TH za pomocą zestawu ABC (Vector Laboratories), a odpowiednie gęstości optyczne oszacowano za pomocą oprogramowania NIH IMAGE 1.4 (http://rsbweb.nih.gov/nih- image /) (18, 42). W przypadku liczby neuronów zawierających fosforylowane inkluzje a -syny, 5 sekcji w istocie czarnej barwiono za pomocą Pser129 Ab metodą kompleksu awidyna-biotyna. Continue reading „Hsp104 antagonizuje agregację a-synukleiny i zmniejsza degenerację dopaminergiczną w szczurzym modelu choroby Parkinsona ad 10”

Hsp104 antagonizuje agregację a-synukleiny i zmniejsza degenerację dopaminergiczną w szczurzym modelu choroby Parkinsona cd

Ponieważ Hsp104 nie ma ogólnego działania przeciwapoptotycznego (np. W odpowiedzi na staurosporynę lub nadtlenek wodoru) po ekspresji w komórkach ssaków (43), jakiekolwiek zmniejszenie toksyczności prawdopodobnie będzie odzwierciedlać bezpośredni wpływ na nieprawidłowy fałdowanie (3-yynu. Następnie wykorzystaliśmy czyste białka do określenia, w jaki sposób Hsp104 moduluje agregację. Nasze badania podkreślają użyteczność terapeutyczną Hsp104 w chorobie neurodegeneracyjnej i dostarczają nowych informacji na temat kontrowersyjnych problemów związanych z tym, jak agregacja białek i tworzenie integracji przyczyniają się do patogenezy PD i innych chorób. Wyniki Hsp104 zmniejsza toksyczność indukowaną przez a-syninę. Continue reading „Hsp104 antagonizuje agregację a-synukleiny i zmniejsza degenerację dopaminergiczną w szczurzym modelu choroby Parkinsona cd”

Wykorzystanie profilowania transkrypcyjnego do opracowania testu diagnostycznego tolerancji operacyjnej u biorców przeszczepów wątroby ad 5

NK, TCR + i 3TCR + proporcje limfocytów krwi obwodowej korelowały również z ekspresją wielu pojedynczych genów zawartych w zestawie 26-sondy pochodzącym z PAM, chociaż wykazano, że tylko częstotliwość komórek TCR + T była znacząco związane z zestawem 26-sondowym jako całością (P <0,0154). Wyniki tych analiz wskazują, że zarówno komórki T NK, jak i TCR + wpływają na wzorce ekspresji krwi obwodowej związane z tolerancją. Biorąc pod uwagę, że biorcy TOL i nie-TOL różnią się liczbą limfocytów T TCR + krwi obwodowej (11), jasne jest, że zależną od tolerancji ekspresję genów różnicowych można przypisać, przynajmniej w części, zwiększonej liczbie. Komórki TCR + T w biorcach TOL. Jeśli chodzi o komórki NK, które są obecne w podobnej liczbie u biorców TOL i innych niż TOL, postawiliśmy hipotezę, że zaobserwowana istotna korelacja może wynikać ze zmian w ich programie transkrypcji. Continue reading „Wykorzystanie profilowania transkrypcyjnego do opracowania testu diagnostycznego tolerancji operacyjnej u biorców przeszczepów wątroby ad 5”

Hamowanie kalpain poprawia pamięć i transmisję synaptyczną w mysim modelu choroby Alzheimera ad 9

Te 2 inhibitory nie wpłynęły na indukowany glutaminianem wzrost immunoreaktywności w hodowlach WT. Podsumowując, odkrycia te sugerują, że hamowanie przez kalpainę przywraca prawidłową dystrybucję białka synaptycznego zarówno w warunkach podstawowych, jak i plastyczności. Dyskusja W tym badaniu wykazaliśmy, że nieprawidłowa funkcja synaptyczna i pamięć u myszy APP / PS1 są w dużej mierze odwrócone przez jeden z dwóch inhibitorów kalpainy, E64 i BDA-410. Aby wyjaśnić nasze wyniki, zaproponowaliśmy roboczą hipotezę zilustrowaną na rysunku 6. Po związaniu z domniemanym receptorem błonowym, A. Continue reading „Hamowanie kalpain poprawia pamięć i transmisję synaptyczną w mysim modelu choroby Alzheimera ad 9”

Hamowanie kalpain poprawia pamięć i transmisję synaptyczną w mysim modelu choroby Alzheimera

Kalpainy są zależnymi od wapnia enzymami, które określają los białek poprzez regulowaną aktywność proteolityczną. Kalpany zostały połączone z modulacją pamięci i są kluczem do patogenezy choroby Alzheimera (AD). Kiedy są nieprawidłowo aktywowane, kalpainki mogą również inicjować degradację białek niezbędnych do przeżycia neuronów. Tutaj pokazujemy, że inhibicja kalpainy poprzez E64, inhibitor proteazy cysteinowej i wysoce specyficzny inhibitor kalpainy BDA-410 przywraca prawidłową funkcję synaptyczną zarówno w hodowlach hipokampalnych, jak iw wycinkach hipokampalnych myszy APP / PS1, zwierzęcego modelu AD. Hamowanie Calpain poprawiło także przestrzenną pamięć roboczą i skojarzoną pamięć strachu u myszy APP / PS1. Continue reading „Hamowanie kalpain poprawia pamięć i transmisję synaptyczną w mysim modelu choroby Alzheimera”

Przeszczepienie komórek macierzystych nerki może poprawić fenotyp mysiego modelu rdzeniowego zaniku mięśni ad 11

G-CSF jest niezbędnym czynnikiem wzrostu w hematopoezie i może odgrywać rolę w naprawie mózgu. Działa neuroprotekcyjnie i korzystnie przywraca funkcjonalne po niedokrwieniu mózgu (45), a także może mieć znaczący wpływ neuroprotekcyjny na linie komórkowe neuronów ruchowych w modelach ALS (46). Przeprowadzono pilotażowe badanie mobilizacji G-CSF komórek macierzystych krwi obwodowej w ALS, pod hipotezą, że przejściowe zwiększenie liczby krążących hematopoetycznych komórek macierzystych może być korzystne w leczeniu tej choroby (47). Zagruntowane NSC typu ALDHhiSSClo mogą również współdziałać z mechanizmem działania z komórkami inżynierii genetycznej w celu ekspresji czynników neurotroficznych (31, 48, 49). Ogólnie, zdolność komórek NSC z ALDHhiSSClo do migracji z CSF, wydzielania czynników troficznych i generowania neuronów ruchowych sprawia, że komórki te są szczególnie obiecujące w podejściach terapeutycznych dla komórek. Continue reading „Przeszczepienie komórek macierzystych nerki może poprawić fenotyp mysiego modelu rdzeniowego zaniku mięśni ad 11”

Przeszczepienie komórek macierzystych nerki może poprawić fenotyp mysiego modelu rdzeniowego zaniku mięśni cd

Myszy SMA z przeszczepionymi NSD ALDHhiSSClo przeżyły dłużej niż myszy szczepione niezróżnicowanymi komórkami ALDHhiSSClo, z astrocytami ALDHhiSSClo lub z pierwotnymi fibroblastami. Żywotność myszy SMA z przeszczepionymi niezróżnicowanymi NSC ALDHhiSSClo, chociaż krótsza niż obserwowana u myszy otrzymujących komórki z primerem, była dłuższa niż myszy otrzymujących astrocyty i fibroblasty (16,92. 1,89 dni, n = 24, zagnieżdżone w porównaniu do niezróżnicowanych, log-rank test, P 2 = 5,39, P = 0,002, niezróżnicowany w porównaniu do astrocytów, test logarytmiczny, P 2 = 13,6, P = 0,00023, niezróżnicowany w porównaniu do fibroblastów, <2 = 28,01, P <0,00001). Zwierzęta szczepione astrocytami pochodzącymi z NSD ALDHhiSSClo przeżyły dłużej niż te otrzymujące pierwotne fibroblasty; krzywa przeżycia dla tej ostatniej grupy kontrolnej nie różniła się od tej dla nieleczonych myszy (astrocyty: 14,67. 1,88, n = 24, primed versus astrocytes, test log-rank, P2 = 26,04, P <0,00001, astrocyty względem fibroblastów, log test porównawczy,> 2 = 4,72, P = 0,003, fibroblasty: 13,33 . Continue reading „Przeszczepienie komórek macierzystych nerki może poprawić fenotyp mysiego modelu rdzeniowego zaniku mięśni cd”

System FGF odgrywa kluczową rolę w regulowaniu integralności naczyń ad 7

Co więcej, adhezja komórek śródbłonka do komórek mięśni gładkich, sądzona częściowo za pośrednictwem N-kadheryny, nie została zahamowana przez hamowanie FGF in vitro. Na koniec, podział podśródbłonkowy N-kadheryny pozostał niezmieniony w układzie naczyniowym eksponowanym na adenowirus sFGFR1IIIc (Suplementowa Figura 2B). Wiązanie VE-kadheryna / p120-katenina odgrywa ważną rolę w utrzymywaniu VE-kadheryny w kontaktach z komórkami i utrzymaniu integralności naczyniowej (27). Traktowanie FGF1 skutkowało zwiększeniem asocjacji VE-kadheryna / p120-katenina, co wykazano przez immunoprecypitację kadheryną VE, a następnie Western blotting z przeciwciałem anty-p120-katenina (Figura 9C). Przeciwnie, ekspresja konstruktu FGFR1DN doprowadziła do wyraźnego zmniejszenia asocjacji VE-kadheryna / p120-katenina, podczas gdy asocjacja VE-kadheryna / P-katenina nie została zakłócona (Figura 9D). Continue reading „System FGF odgrywa kluczową rolę w regulowaniu integralności naczyń ad 7”